sein

Om nu te zeggen dat ik een geordend persoon ben, nee. U zou voor de grap eens in mijn kamer moeten kijken. U zou vooral lachen om mijn prikbord, mijn pogingen om een ordelijke boekenkast te realiseren, en de kasten vol kleren die ik gauw aan het oog onttrek.
Echter, orde in de chaos scheppen lukt me meestal wel. In deze wereld van werkbriefjes en deadlines zal een mens wel moeten.

Meestal gaat het dus redelijk goed. Afspraken gaan direct in de agenda, tassen worden in alle rust ingepakt.
Soms wordt het echter te veel. De draagkracht wordt minder dan de draaglast, zoals ze het op de sociale academie zeiden. Ik krijg het gevoel achter de feiten aan te lopen. En ik ga vergeten.
Vergeten mailtjes te beantwoorden, bijvoorbeeld. En voorwerpen ontsnappen aan mijn aandacht.
Een seintje aan mezelf dat het misgaat, eigenlijk.

Een seintje, om te zeggen "niet zo doorgaan, Ca" Ik weet dat als ik het zo zou laten gaan, dat ik dan overspannen zou worden uiteindelijk,of in ieder geval niet gelukkig.

Gisteren zat ik prinsheerlijk te werken achter mijn PC, toen een mailtje verscheen in mijn inbox.
Ik houd van de ping die dat geeft in Outlook. Ik heb altijd nog het gevoel dat ik kantoortje speel.
"We hebben uw portemonnee gevonden" zei het mailtje. Het kwam van de portier van een gebouw waar ik even iets in de bus had gestopt.

Als ik er twee seconden was geweest, was het veel.
Maar het was kennelijk genoeg om iets te verliezen.

Toen ik terugliep naar het bewuste gebouw, werd ik toch opeens vrolijk.
Vrolijk, dat mijn portemonnee zo snel en veilig teruggevonden was. Ik had hem op slechtere punten kunnen laten liggen.
En ik werd vrolijk, omdat ik mezelf tijdig waarschuw.

En omdat het weekend was.
Een heel weekend voor mij, om te rusten.

Maandag zal ik weer de controlfreak zijn die ik altijd ben.

zomerstorm

Een dagje in het bos

Op de dag af precies een jaar terug
Dezelfde plaats, hetzelfde tijdstip, dezelfde tocht
Dezelfde schoenen, dezelfde hoedanigheid
Nu geen regen, maar zon in mijn gezicht

Dezelfde gedachten en emoties
Toen scherp, bijtend en verwarrend
Nu dof, bonzend en vertrouwd
Maar de boodschap is gelijk

Werktuigelijk loop ik hetzelfde rondje
En bedenk me dat er één verschil is
Want precies een jaar geleden dacht ik niet:
Dit dacht ik vorig jaar ook....

Suffie

...

Daar waar je
ogen blikt
en seconden later
het moment bevriest

Daar ben ik
mijn zinnen verloren.

Tussen stilte en een veelheid van woorden.

door matuvu.

ALS KOELTE:

De eerste dampende warmte dat het kleine hokje verlaat. De walm beslaat de spiegel en baant zich een weg langs de geopende deur naar de gang, de overloop op.
Kledingstukken vallen op de grond. Een stap uit het gloednieuwe langs de benen bewegende ondergoed. Nakend.
Het douchedeurtje geopend, warmte voelen. Onder de ritmische vallende stralen. Op de huid. En dan het eerste zinderende kippenvel, vermengt met het gevoel dat het wel fijn gevonden wordt. Koud en warm. Rilling en sensatie. Een paradox.

door met-k.com

/dev/null

De setting is een vierkant polyester vlot, drijvende op zo'n honderd meter uit de kust, ergens in de golf van Genua. Een zware ketting naar een verbleekte, ooit rode boei moet voorkomen dat ik langzaam wegdrijf over zee, richting Corsica. Ik laat de zon mijn huid drogen, ze laat een microscopisch dun laagje zout achter dat zachtjes weerstand biedt als ik me beweeg. Ik laat me wiegen door het water dat me zacht klotsend tegen de zijkanten van het vlot zoete woordjes toefluistert die verder niemand verstaat, soms verstoord door wat voorbijwaaiende flarden badplaatsrumoer vanuit de richting van het vaste land, maar nooit onverstaanbaar.

Als ik mijn ogen open doet het felle licht van de zon de kleuren op mijn netvliezen verschieten. De lucht boven de strook witte steentjes die het strand voor afkalving beschermen, zindert als een broeierige regenboog waarin poppetjes in felgekleurde badkledij vaag heen en weer bewegen. Ik accepteer mijn gebrek aan scherpte zonder enige spijt en sluit mijn ogen.

Volkomen vrij van blokkades laat ik mijzelf afzinken in mijn onderbewuste. Geen baas die aan me trekt, geen school die op me wacht, geen ouder die mij beperkt en geen lief die me claimt. Ik lig stil, de stroming heeft geen vat op mij. Ik dobber in de richting van mijn toekomst, slechts gestuurd door de draaiing van de aarde. Aan het einde van de reis wacht mij de avond, met vrienden zonder verplichtingen, etend en drinkend onder een mediterrane sterrenhemel vol geuren en beloftes. Even voel ik mijn lippen krullen als ik denk aan de fles Vecchia Romana die van hand tot hand gaat, de muziek op het strand, het meisje waarmee ik vrij zonder ooit verbonden te worden en de nacht die zal volgen zonder mijn leven te belasten.

Dan vervaagt de wereld in een blauwe hemel en bereikt mij het moment dat ik volkomen vrij ben van mijn gedachten. Volledig vrij, zonder te weten dat dit moment eenmalig zal zijn. Een volmaakt leeg hoofd, zonder enig actief bewustzijn.

Zo zou de dood moeten zijn...

Zinderend

Een woord dat nu al een paar weken in mijn hoofd hamerde. Maar het vreemde was dat dit het enige is wat het deed. Het was er af en aan in mijn hoofd. Op bepaalde, in mijn ogen niet gerelateerde momenten dacht ik er aan, maar dat was het dan. En dat voelde vreemd.

Normaal gesproken is het zo dat wanneer je ergens je aandacht op vestigt het opeens overal isen je het niet meer niet kunt zien. Het lijkt de rest over te nemen, te groeien naarmate de tijd vordert. Want hoe vaker je het tegen komt, hoe meer het je opvalt.Maar zoals andere woorden in mijn hoofd hameren, weerklank vinden en dan overal opduiken, zo liet zinderend verstek gaan.

Zinderend gaf wel ergens een vaag gevoel. Maar een werkelijke betekenis of andere woorden kon ik er niet aan geven. Het liet me woordloos, sprakeloos, beeldloos. Het was associatievrij.
Zelfs het woord zelf leek zich te verschuilen…

Totdat ik nietsvermoedend en zeker niet over ‘zinderend’ nadenkend op zoek was naar een ansichtkaart. Ik had alle ansichtkaartverkopende winkels al zo’n beetje gehad in het centrum en was bereid om dan maar een keuze te maken uit de verzameling kaarten die ik thuis had, toen mijn lief opeens ergens rechtdoor liep terwijl ik dacht linksaf te gaan.Toen ik zei dat we links moesten voor dat ene shirt waar we ook nog even naar zouden gaan kijken, zei hij dat we net zo goed even door konden lopen naar een voordeelboekhandel verderop om te kijken naar kaarten.Aldus geschiedde.Nadat ik alle kaarten had doorgespit zonder een geschikte te vinden liep ik verder de boekhandel in en pakte een boek van de plank, draaide het om en las;




Susan voor zinderend

WOORD EN BEELD:

Regina Spektor - Samson.